Կար-չկար մի քամի կար: Նա շատ բարի էր, մարդկանց օգնում էր:
Բայց մարդիկ կոպիտ էին : Ամեն անգամ մարդկանց տեսնելիս կարոտով փաթաթվում էր: Մարդիկ, չհասկանալով, դռները և պատուհաները փակում էին, դուրս չէին գալիս փողոց: Մի անգամ քամին նեղացավ և կատաղեց: Ավերեց իր ճանփին հանդիպած ամեն ինչ: Մարդիկ հասկացան և այդ օրվանից մեղմ քամու ժամանակ դուրս էին գալիս փողոց, իսկ քամին անցնելիս փաթաթվում էր ու անցնում:
